Een afscheidsspel van vilt

En dan zit de jongste van je vier kinderen in groep 8, het einde nadert van 15 jaar basisschool. Voor mij is het ook wel mooi geweest, maar ik wilde het toch op een mooie manier met deze 31 kinderen afsluiten. Op deze school is het gebruikelijk dat de achtste groepers een afscheidscadeau geven. Het maken van een cadeau zou een mooie afsluiting kunnen zijn, maar in wat voor een vorm zouden we het dan gieten?

De meeste kinderen kennen mij van het vilten. Op school hebben we knikkerzakken, armbandjes en sleutelhangers gevilt en veel kinderen hebben op een cursus bij mij thuis ook al eens een sjaal, tas of pantoffels gevilt.

Het idee voor een mooie afsluiting kwam toen de juf vertelde dat ze er een week niet zou zijn. Dit bood immers de ruimte om met de kinderen iets te gaan doen zonder dat de juf hierbij zou zijn en dat we hiervoor relatief veel tijd zouden hebben. Ik bedacht om een groot speelkleed te gaan vilten met de kinderen.

Een soort ganzenbord zou het moeten worden. En de kinderen zouden dan al hun herinneringen van de basisschoolperiode daar in kunnen gaan verwerken. En dan ook nog die herinneringen in de spelregels verwerken. Wat zou je dan een mooi spel kunnen krijgen.

De volgende ochtend polste ik een vriendin over dit plan en zij was meteen enthousiast. Zij beloofde me te helpen. Ik ben naar de schoolleidster gestapt en heb haar dit idee uitgelegd, tot mijn verbazing zou zij deze week als juf invallen en zij gaf de volledig medewerking. Zij vertelde dat er nog een lokaal leeg stond en dat we daar gebruik van konden maken.

Nu er niets meer in de weg stond kon ik verder gaan met plannen maken.

Best spannend allemaal, want dit had ik nog nooit gedaan. Nog nooit zo’n groot kleed gemaakt, nog nooit met zoveel kinderen tegelijk gewerkt. Wat zou het gaan kosten en belangrijker, zou het gaan lukken?

Ik besloot om met naaldvilt te gaan werken. Toch wel de makkelijkste manier om uit naaldvilt een tekening te knippen. Gelukkig kon ik twee vuilniszakken vol met resten naaldvilt kopen voor een prikkie. Dat was mijn basis. Daarnaast heb ik nieuwe lappen naaldvilt gekocht in heel veel kleuren, dit waren de lappen waar de kinderen uit mochten knippen. Zo gerekend kwam ik op ongeveer 150 euro, in totaal 5 euro per kind leek mij een redelijk bedrag.

Dan de maat, ik wilde een kleed dat je op de grond kon leggen en waar de kinderen dan lekker zittend of liggend op konden spelen. Dat moest dan toch wel een redelijke maat hebben, 2 x 1 meter minimaal. Dat betekent dat je dan 2x zo groot moet uitleggen (krimp ongeveer 40 %) dus zeker 4 bij 2 meter. Dat was het uitgangspunt dus. Ik ben begonnen met een enorm stuk bubbeltjesfolie op de grond te leggen. Daar heb ik de rest stukken op geschikt zo dat we een ondergrond hadden. Daar bovenop heb ik van de rest stukken blokken geknipt van 50 x 50 cm. Deze heb ik verspringend neergelegd en zo kreeg ik een basis van rood, groen en grijs, van 150 x 400 meter. Om deze blokken kwam nog een rode rand, om ook nog een tekst te kunnen maken. Over de blokken heen kwam een wit pad en hier zouden de stapjes kunnen komen. Dit hele geval heb ik in de folie opgerold en zo kon ik het meenemen naar school. Daar hebben we alle tafels verzameld en zo hadden we een grote werk plek gemaakt.

Op de dag dat de juf weg was zijn we begonnen met brainstormen met de kinderen. Wat waren hun herinneringen aan de afgelopen jaren? Dat was niet zo moeilijk, de hoogtepunten waren toch wel het kamp, schoolreisjes, zomeravondconcert, de jaarlijks terugkerende feesten, het schoolplein met de vogelschommel, het pannaveldje, de schoolbieb, en natuurlijk ook de montessori materialen (want het is een montessori school) . Mijn beste herinnering aan de school was de prachtige locatie, een klein schooltje in het bos waar heel veel buiten werd gespeeld. Dus besloot ik dat alle kinderen een fantasie boom zouden ontwerpen en één van de andere herinneringen mocht tekenen.

De ontwerpen moesten op A3 formaat, anders was ik bang dat we veel te kleine tekeningetjes zouden krijgen op dit grote kleed. De eerste dag mocht iedereen in groepjes langs komen met zijn boom. Deze hebben ze gespeld op naaldvilt en daarna uitgeknipt. Wat mij verwonderde was dat veel kinderen niet eens wisten hoe ze iets moesten spelden. Waarom wordt er nog maar zo weinig aan handwerken en handenarbeid gedaan op school? Gelukkig waren er een paar moeders die wilden helpen en zo hadden we na een dag al een mooi pad met bomen klaar.

Iedereen was enthousiast en het werd zo mooi dat mijn twijfels ook weg waren.

De volgende dag mochten alle kinderen hun herinnering neerleggen. En beetje bij beetje kwam het kleed helemaal vol te liggen, het werd prachtig. Een helpende moeder heb ik geleerd hoe je upwolfjes moet maken en de kinderen die er geen genoeg van kregen mochten haar helpen, zo konden ze het kleed nog vrolijker maken.

Mijn vriendin was ondertussen bezig om met wat kinderen de spelregels te maken en zo zaten we met zijn allen te werken. Ik vond het geweldig om dit te doen en wat leer je de kinderen op deze manier goed kennen.

De derde dag heeft iedereen nog een beetje afgemaakt waar hij of zij mee bezig was en ‘s middags zijn we begonnen om alles heel voorzichtig nat te maken en in te zepen. We hebben een grote lap synthetisch organza op het vilt gelegd zodat de boel niet zou verschuiven. Maar voorzichtig valt nog niet mee met kinderen, zodoende ben ik maar met hele kleine groepjes aan het werk gegaan. Als het naaldvilt nat wordt, wordt het ook een beetje groter, dus was ik blij dat de tafels ook wel aan de royale kant waren, zodat de boel niet naast de tafels zakte. Na heel veel zeep en water konden we dan wat harder gaan wrijven. We deden dit wel met de organza erover heen, maar met een stukje bubbeltjes folie onder je hand. Weer in groepjes, want ik was als de dood dat het zou verplaatsen en zo kon ik ze goed in de gaten houden. De vierde dag konden we harder gaan wrijven. En dan maken vele handen licht werk. 31 kinderen aan het wrijven en steeds een stukje opschuiven, dat was leuk!

Later zijn we nog gaan rollen, in groepjes van 5 en ook steeds van plekje wisselen zo dat overal even hard gerold ging worden. Helaas was het kleed nog niet heel erg gekrompen en was de week voorbij. Ik heb het maar mee naar huis genomen en zou later wel zien hoe verder. Alles zat in ieder geval goed vast. Thuis heb ik het kleed op straat met de tuinslang uitgespoeld want er zat zo verschrikkelijk veel zeep in, dat moest er eerst maar eens uit.

Toen heb ik geprobeerd of het in de wasmachine paste om het vele water er uit te krijgen, want het was niet te tillen namelijk. Gelukkig het paste. Eerst een kort programma, maar het was nog niets gekrompen. Toen een poosje in de droger. Daarna weer in de wasmachine om het weer goed nat te krijgen. Zo heb ik het een keer of 5 van wasmachine naar droger gehad om het op de maat te krijgen naar mijn zin. Maar het kleed was niet mooi plat geworden. Zo was het midden wat meer gekrompen en de buiten rand was nogal lubberig. Hoe nu verder?

Ik wist het niet zo goed, maar wat ik kon bedenken was een groot houten frame te maken op ongeveer de maat van het kleed. Het kleed heb ik weer nat laten worden in de wasmachine en ik heb het nat gespannen op het frame. Gewoon met een tekker (nietjes). De plekken die lubberden heb ik bewerkt met de schuurmachine, stoom strijkijzer en kokend water. Dit ging allemaal best goed en uiteindelijk was het hele kleed mooi strak op het frame. Laten drogen en klaar, dacht ik. Maar omdat het schooltje in het bos staat en er altijd heel veel zand in de klassen ligt was het niet zo handig om een wollen kleed op de grond te leggen. Dus nog maar een grote katoenen lap erachter. Zo zou het ook mooi plat op de grond blijven liggen.

Die lap heb ik aan de randen met de machine vastgenaaid, maar in het midden zou het nog wel een beetje doorgepit moeten worden. Zo hebben we op een avond nog moeders uitgenodigd om een avondje te komen borduren. Op deze manier konden een aantal voorstelling op gepimpt worden en werd de katoenen lap aan de wol vast genaaid. Heel gezellig om eens een avondje al pratend te werken, ipv op het schoolplein even met elkaar te kletsen.

En toen was het klaar. Al met al zitten er heel wat uurtjes in, maar ik heb het met zoveel plezier gedaan, voor mij was het een goede afsluiting van 15 jaar basisschool van mijn kinderen. Het kleed hebben we weer even op het raamwerk gespannen, mooi ingepakt en na de musical hebben de kinderen het aangeboden aan de school. Ik hoop dat er veel op gespeeld en gelegen wordt en wie weet krijgt het nog eens een plekje aan de muur.

 

Anneke Spijker